Zondag: de douche geeft alleen nog maar koud water, net nadat ik een dikke laag shampoo in mijn haar heb gedaan. ’s Avonds wil ik wraps eten maar ik ben het pakje met wraps vergeten bij de kassa van de supermarkt, waar ik vorige week ook al een zakje zoute griotten heb laten liggen. Ik durf niet weer terug. De batterij van de afstandsbediening van mijn televisie is leeg, nergens liggen nieuwe batterijen. De thee is lauw als ik een slok neem. Op werkelijk geen enkele zender vind ik Jack van Gelder.
Maandagmorgen nog steeds koud water. De keukenkraan lekt. Op het werk is het half drie als ik denk dat het vijf uur is. Ik heb een blaar op mijn voet van mijn kapotte gymp, stoplichten springen steeds op rood, overal lopen lelijke mensen. De lelijkste schreeuwt me na op straat. Een Belg nota bene.
Dinsdag heb ik vijf goede ideeën voor een column maar ik ben ze na een paar minuten alweer vergeten. Er is weer warm water maar de douchestraal is zo magertjes dat ik eerst mijn rug doe en dan mijn buik. ’s Middags bijna onder een tram gefietst en daarna in een groepje dronken Ierse toeristen, op wie het geluid van mijn fietsbel geen enkele indruk maakt. De keukenkraan lekt nog steeds. Twee keer twee natte sokken. Niemand leuks belt. Top diep in de nacht zeurt het liedje Copacabana in mijn hoofd. Ik herinner me alleen de eerste zin van het refrein.
Woensdag: op mijn balkon zit een mus met een kapotte vleugel. Als ik tegen mijn zin de dierenambulance laat komen, is hij nergens meer te vinden. De broeders zeggen dat dit kan gebeuren, met dieren. Aan het eind van de middag zie ik de mus weer. Zijn vleugeltje hangt er nog steeds zielig bij. Ik laat hem aan zijn lot over en voel me daardoor de hele avond miserabel. Ik probeer dat gevoel weg te drinken maar als ik dronken word, voel ik me nog steeds miserabel. Weer tevergeefs gezocht naar Jack van Gelder op tv.
Donderdag. Slecht geslapen. Nog ver voor de wekker buiten een bakje water neergezet voor de mus met de kapotte vleugel. Op het Rembrandtplein blijf ik in mijn slaperigheid met het voorwiel van mijn fiets in een tramrails hangen en val om. Iedereen kijkt naar me. Mijn broek is iets te laag.
Vrijdag heb ik niets te doen. Mijn ouders vragen of ik mee ga naar een begrafenis. Ik pas. Om mezelf op te vrolijken bel ik drie uur lang naar de moppentelefoon. Een mop schrijf ik op.
Op zaterdagavond ontmoet ik een jongen in de kroeg die gedichten schrijft. Over zijn gevoelens. Omdat hij daar ‘iets mee moet’. Ik probeer hem op tactische wijze te lozen maar hij heeft inmiddels ook gevoelens voor mij gekregen. Die moet hij uiten. Ik veins aambeien en ga naar huis. Onderweg word ik uitgescholden voor kankerhoer en stomme kut omdat ik voorrang heb. Voor mijn huis denk ik even dat ik Han Peekel zie staan maar het is een gearmd Chinees paartje.

Hij vraagt mij wat me bij hem brengt en ik zeg dat ik een vrouw ben zonder anekdotes. Als ik ergens binnenkom, worden alcoholisten nuchter, grappenmakers stil en krolse meisjes zedig. Ik laat een spoor van saaie avonden na. Maar weer net niet saai genoeg om voor altijd te herinneren. Ik vertel hem dat mensen mijn naam vergeten. Dat in een groeps-chat mijn 'hallo allemaal' altijd wordt genegeerd. Ook onder de naam 'sweetsixteen'. En dat mijn oom en tante zich op een avond aan mij voorstelden toen ik al zeven was.
Hij vraagt me hoe ik mezelf zie en ik zeg hem dat ik als een navigatiesysteem ben waar zonder nadenken op wordt vertrouwd maar waar men op vloekt als het het eens laat afweten. Niemand zal straks zeggen dat ik veel vreugde bracht, die bracht ik niet. Ook geen verdriet of oorlog trouwens en ik stak nooit iemand neer. Ik ben meer een vrouw van de vuisten. In gedachten dan. In de werkelijkheid struikel ik bij onrecht over mijn eigen drie- of meer lettergreepverwensingen. Als ik over mezelf wil nadenken moet ik altijd eerst weer even in de spiegel kijken. Bij mijn familie geniet ik evenveel populariteit als een klemmende voordeur. Wel sus ik al doodgeboren ruzies en stuur dagelijks bemoedigende sms'en naar vrienden met problemen maar anderen worden altijd bedankt. Er zijn mensen die met één ferme schouderklap meer steun kunnen geven dan ik in tien bossen bloemen.
Hij vindt dat ik mijn gevoelens mooi onder woorden kan brengen. En hij denkt dat het goed is om een dagboek bij te houden. Steeds als ik ergens over praat, zegt men dat ik het eens voor mezelf op moet schrijven en wanneer ik erover schrijf, raadt men mij aan er met iemand over te praten. Hij denkt ook dat ik bindingsangst heb. En verlatingsangst. En angst voor waterslangen. En dat klopt.
Ik vraag hem wat ik moet doen om de hoofdrol in een anekdote te spelen maar hij zegt dat een goede anekdote niet te regisseren valt. Hij denkt daarbij terug aan een eigen anekdote, ik zie het aan het glimlachje dat treiterig aan zijn lippen hangt. Ik weet zeker dat hij lid is geweest van een studentenvereniging. Zo'n lachje is het wel. Zo lach je als er ergens kots in het spel was. Ik herken ze. Ik spaar anekdotes van anderen. Ik weet hoe je een herinnering ophaalt, waar je je handen houdt en hoe je de toehoorder aankijkt.
Toch is dat iets anders dan het zelf in de praktijk brengen. Soms vertel ik een verhaal, een grappig verhaal, net daarvoor door een ander verteld. Ik vertel het precies hetzelfde, neem op hetzelfde moment adem, wissel het verteltempo op exact dezelfde manier af. Toch ontvang ik geen enthousiast gelach, geen geproest en wordt er niet op benen geslagen. Ik heb nog nooit iemand een goede anekdote over mij horen vertellen, noch is het mij gelukt een goede anekdote niet te verkrachten.
Hij vraagt me waarom ik zo graag een rol in een anekdote wil spelen. En ik hoef daar niet over na te denken. Een mens zonder anekdotes is al voor zijn sterven dood. Hij vraagt of ik dit wil toelichten en ik wist dat hij dat zou vragen maar ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Het gaat allemaal over later.
Op begrafenissen maak ik aantekeningen. Thuis heb ik alvast netjes uitgewerkte begrafenisredes liggen voor op mijn eigen begrafenis. Voor te lezen door mijn zus, mijn elfjarige nichtje, een paar vriendinnen, een collega en een vriend. Een anekdote valt niet te regisseren, maar de herinnering aan mij wel. Het maakt niet uit dat het niet waar is. Het geheugen kent geen absolute waarheid. Ik zeg hem dat aangeprate herinneringen ook herinneringen zijn. En dat de tijd aan mijn kant is. Hij antwoordt dat de tijd om is en dat ik tachtig euro moet betalen. Als ik opsta zie ik dat hij niets heeft opgeschreven maar wel een tekening heeft gemaakt van een kudde zebra's.
We maken een nieuwe afspraak.