Janneke van der Horst
  • Keiharde zelfpromotie
  • Staanplaats (Columns Ajax)
  • Boeken
  • Aardige woorden
  • Links
  • Contact
Nagelaten Ongeduld 01/26/2009
1 Comment
 

Nagelaten Ongeduld

Ze vond het vervelend wanneer mijn haar wild zat of wanneer ik hippe broeken droeg met scheuren. Soms werd ze driftig wanneer ik de koektrommel niet meteen kon vinden. Een drift waarvan ik met deuren ging slaan. En waarvoor we elkaar straften met een minutenlang zwijgen. Ze kon in haar rolstoel zitten als een koning op zijn draagstoel. Ze dirigeerde me met haar oude hand door het vreugdeloze Brabantse dorpscentrum. En wuifde als een volleerde koningin naar gebloemjurkte bekenden. We dronken bitter lemon en rivella. Ze verdeelde pakjes kauwgom onder haar kleinkinderen als een Amerikaanse soldaat in 1945.

Haar lichaam liep sneller naar zijn einde dan haar geest kon bijbenen. Ze was 91 toen ze nog regelmatig op de hometrainer klom om haar beenspieren te sterken. Haar volharding was even ontroerend als onnozel. Lopen kon ze al jaren niet meer. Toch bezat ze een bijzondere wijsheid.

De verpleegsters liepen voor haar net iets harder door haar vele dankbare glimlachjes. Ze geloofde in God zodat ze bezoekjes kreeg van de dominee.

Soms zie ik haar weer voor me vlak voordat ik in slaap val. Of ik mompel aangeschoten tegen haar foto. Ik vind haar in mijn besteklade en de verwaarloosde balkonstoelen. Ik erfde borden, een tafel en 53 zilveren theelepeltjes terwijl ik geen suiker in mijn thee drink. En bovenal liet ze mij al haar ongeduld na. Ik voel haar in mijn zuchten wanneer ik ergens in een rij sta.

Dikwijls moet ik eraan denken dat ze altijd huilde wanneer ik afscheid van haar nam. Ik weet nu dat het een haast hemelse weelde is wanneer er iemand in je leven is die huilt wanneer je vertrekt. Ook als je er niet mee om kunt gaan. Ik huilde pas voorzichtig wanneer ik al door de gangen naar buiten liep. Onzeker over een weerzien. En nog altijd ongemakkelijk met mijn eigen tranen.

Tranen die bij het definitieve afscheid in grote druppels op haar gezicht uiteenspatten en haar lippen nog schraler maakten. Haar oude, dunne huid nog droger. Ze bleven maar vallen. Als ik lang genoeg was blijven staan had ik kuiltjes in haar wangen gehuild.




1 Comment
 
Forward >>
    Ik ben geboren in de zomer van 1981, was redacteur bij Propria Cures, had een feuilleton in HP de Tijd, een column in NRC en Het Parool en schrijf regelmatig voor Hard gras. Voor Het Parool keek ik twee seizoenen naar voetballers en materiaalmannen van Ajax en schreef daarover vijf keer per week de rubriek Staanplaats. In april 2008 debuteerde ik met de verhalenbundel ´Ik weet hoe jongens huilen´. Mijn Ajax-columns zijn in juni 2011 gebundeld in ‘Alle dagen Ajax.’ Mijn idool is een kruising tussen mijn oma zaliger, een paar van mijn beste vrienden en Dennis Bergkamp. Ooit ga ik weer een boek (fictie) schrijven.

    Categories

    All
    Amsterdam
    Brokstukken
    Het Parool
    In Kikkerperspectief
    Mededelingen
    Nrc
    Verhalen

    Archief

    Februari 2012
    September 2011
    Juni 2011
    April 2011
    Januari 2011
    November 2010
    Oktober 2010
    Juni 2010
    April 2010
    Maart 2010
    Februari 2010
    December 2009
    September 2009
    Juni 2009
    Mei 2009
    April 2009
    Maart 2009
    Februari 2009
    Januari 2009

    RSS Feed


Create a free website with Weebly