Hij vraagt mij wat me bij hem brengt en ik zeg dat ik een vrouw ben zonder anekdotes. Als ik ergens binnenkom, worden alcoholisten nuchter, grappenmakers stil en krolse meisjes zedig. Ik laat een spoor van saaie avonden na. Maar weer net niet saai genoeg om voor altijd te herinneren. Ik vertel hem dat mensen mijn naam vergeten. Dat in een groeps-chat mijn 'hallo allemaal' altijd wordt genegeerd. Ook onder de naam 'sweetsixteen'. En dat mijn oom en tante zich op een avond aan mij voorstelden toen ik al zeven was.
Hij vraagt me hoe ik mezelf zie en ik zeg hem dat ik als een navigatiesysteem ben waar zonder nadenken op wordt vertrouwd maar waar men op vloekt als het het eens laat afweten. Niemand zal straks zeggen dat ik veel vreugde bracht, die bracht ik niet. Ook geen verdriet of oorlog trouwens en ik stak nooit iemand neer. Ik ben meer een vrouw van de vuisten. In gedachten dan. In de werkelijkheid struikel ik bij onrecht over mijn eigen drie- of meer lettergreepverwensingen. Als ik over mezelf wil nadenken moet ik altijd eerst weer even in de spiegel kijken. Bij mijn familie geniet ik evenveel populariteit als een klemmende voordeur. Wel sus ik al doodgeboren ruzies en stuur dagelijks bemoedigende sms'en naar vrienden met problemen maar anderen worden altijd bedankt. Er zijn mensen die met één ferme schouderklap meer steun kunnen geven dan ik in tien bossen bloemen.
Hij vindt dat ik mijn gevoelens mooi onder woorden kan brengen. En hij denkt dat het goed is om een dagboek bij te houden. Steeds als ik ergens over praat, zegt men dat ik het eens voor mezelf op moet schrijven en wanneer ik erover schrijf, raadt men mij aan er met iemand over te praten. Hij denkt ook dat ik bindingsangst heb. En verlatingsangst. En angst voor waterslangen. En dat klopt.
Ik vraag hem wat ik moet doen om de hoofdrol in een anekdote te spelen maar hij zegt dat een goede anekdote niet te regisseren valt. Hij denkt daarbij terug aan een eigen anekdote, ik zie het aan het glimlachje dat treiterig aan zijn lippen hangt. Ik weet zeker dat hij lid is geweest van een studentenvereniging. Zo'n lachje is het wel. Zo lach je als er ergens kots in het spel was. Ik herken ze. Ik spaar anekdotes van anderen. Ik weet hoe je een herinnering ophaalt, waar je je handen houdt en hoe je de toehoorder aankijkt.
Toch is dat iets anders dan het zelf in de praktijk brengen. Soms vertel ik een verhaal, een grappig verhaal, net daarvoor door een ander verteld. Ik vertel het precies hetzelfde, neem op hetzelfde moment adem, wissel het verteltempo op exact dezelfde manier af. Toch ontvang ik geen enthousiast gelach, geen geproest en wordt er niet op benen geslagen. Ik heb nog nooit iemand een goede anekdote over mij horen vertellen, noch is het mij gelukt een goede anekdote niet te verkrachten.
Hij vraagt me waarom ik zo graag een rol in een anekdote wil spelen. En ik hoef daar niet over na te denken. Een mens zonder anekdotes is al voor zijn sterven dood. Hij vraagt of ik dit wil toelichten en ik wist dat hij dat zou vragen maar ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Het gaat allemaal over later.
Op begrafenissen maak ik aantekeningen. Thuis heb ik alvast netjes uitgewerkte begrafenisredes liggen voor op mijn eigen begrafenis. Voor te lezen door mijn zus, mijn elfjarige nichtje, een paar vriendinnen, een collega en een vriend. Een anekdote valt niet te regisseren, maar de herinnering aan mij wel. Het maakt niet uit dat het niet waar is. Het geheugen kent geen absolute waarheid. Ik zeg hem dat aangeprate herinneringen ook herinneringen zijn. En dat de tijd aan mijn kant is. Hij antwoordt dat de tijd om is en dat ik tachtig euro moet betalen. Als ik opsta zie ik dat hij niets heeft opgeschreven maar wel een tekening heeft gemaakt van een kudde zebra's.
We maken een nieuwe afspraak.

Voorleesclub De Zwoegende Boezems presenteert:
De Zelfmoorduren Tussen Drie en Vijf.
 
Met deze keer:
oud-politiecommissaris Joop van Riessen
F. Starik
Maarten Beemster
Rick Treffers (muziek) & Thomas Verbogt
Janneke van der Horst


Zondag 17 mei aanvang 15.00
Café ’t Blaauwhooft
Hendrik Jonkerplein 1
Bickerseiland Amsterdam
telefoon 020 623 87 21


Bij mooi weer buiten


Toegang 5 euro

Het is zo’n straat waar ouders uit een dorp blij van worden. De stoepen zijn breed en geveegd, de huizen ruim, er zijn genoeg drempels om auto’s af te remmen, moeders lachen. De enige geluidsoverlast komt van voetballende basisschoolkinderen of koerende duiven. Ik bewoonde er tot genoegen van mijn dorpse ouders een kamer. Het was er veilig. Ze konden er goed parkeren.

Ik keek uit op een straat met precies dezelfde huizen als waar ik zelf in woonde. Soms vergiste ik me in mijn eigen deur. Een paar blokken verder woonde een vriendin in eenzelfde kamer als ik, het uitzicht verschilde alleen in het ontbreken van een vergeelde stadsdeelposter bij haar overbuurman.                                                       

In de winter was de straat grauw, zelfs het licht uit de huizen kon de straat niet opvrolijken. In de zomer hing er een dorpse rust, maar dan zonder het dorpse groen en zonder de dorpse uitzichten. Zonder dat dorpse gevoel dat de wereld klein genoeg is om te overzien. Ik bracht mijn dagen zo veel mogelijk door in het centrum, mijn avonden nog meer. Als ik ’s nachts de straat in fietste, sloeg het geluid van mijn ratelende kettingbak heen en weer tegen de huizen.                                   

In het huis werd weinig gelachen. De enige vrolijkheid kwam van telefoon en televisie. De huisgenoot was ongelukkiger dan ik. We hadden geen gezamenlijke hobby’s, maar joegen eensgezind in het mooie huis, in de nette buurt, met de brede stoepen, op kleine, grijze muizen. We gaven ze gif. We stopten een apparaat in het stopcontact dat zulke hoge tonen voortbracht dat de muizen ervoor zouden wegrennen. We legden overal muizenvallen neer, ik leerde er veel over muizen vangen. Muizenvallen die je evenwijdig aan de muur zet, vangen de meeste muizen. Als ik geluk had, ving ik er vier per week. De kraalogen negeerden me wanneer ik ze oppakte. Het verraad was te groot. Soms waren de muizen ons te slim af, en vonden we lege muizenvallen, zonder komijnenkaas. Maar meestal niet. Met een tang gooide ik de dode muizen uit het raam.

De huisgenoot bracht een kat in huis. Een overblijfsel van het ontbonden huwelijk van haar ouders. Goed tegen de muizen. Kaalgeschoren omdat de huisgenoot allergisch was. De huisgenoot negeerde het beest, zoals ze leven negeerde. Ze gaf hem 's ochtends en 's avonds eten. Vol afschuw aaide ik ’s nachts de naakte huid van een eenzame kat.

De kat joeg met haar geur de muizen weg. Steeds vaker bleef ik logeren in studentenhuizen waar mensen tot diep in de nacht om een praatje verlegen zaten. Waar je niet ‘in slechts tien minuten fietsen in de stad was’, maar waar je gewoon de deur of het raam open moest doen. Ik houd van de nauwe steegjes. Van de versiersels op de huizen, van het lawaai op het plein. Van de stadse rust van de Plantagebuurt. Van het leven, het leven, het leven.

koop snel kaartjes via www.comedytheater.nl!

Weg met de Bling Bling in de boekenkast!

Propria Cures presenteert een aanval op de hippe, sexy boekwerkjes die thans opgeld doet, en een lofzang op ouderwetse zware literatuur, geschreven door pijprokende mannen en van secundaire geslachtskenmerken gespeende vrouwen. Kortom, literatuur zoals literatuur bedoeld is: over de Zware Zaken des Levens, liefst ingekapseld in anachronistische volzinnen! En dit dan met een knipoog.

Met o.a Thomas Rosenboom, Herman Koch, Henk Spaan, Tommy Wieringa, Nico Dijkshoorn, P.F. Tomese, Robert Vuijsje.