Vreemden laat ik niet graag toe in mijn huis. Niet meer. Mijn huis was ooit een vrolijk huis, waar mensen leefden en deden wat daar allemaal bij komt kijken. Nu leven er geen mensen meer, maar woon ik er, alleen, en laat mijn theezakjes opdrogen op het keukenblad.
De dag dat ze vertrok, haar kleine kamer had leeggehaald, de borden en kaasschaaf meenam, dacht ik nog dat de muren de warmte wel vast zouden houden. Dat ik beter af was alleen.
Maar op een dag mis je de muizen. En leer je dat de eenzaamheid langzaam je huis binnendringt, zich ophoopt als stof. Ooit kwam er nog een man, en stofte ik de kamer vrolijk, liet zijn geur leven achter, echode zijn lach nog dagen na. Maar de man kwam niet meer en liet alleen zijn afwezigheid achter op plekken waar je steeds tegenaan stoot. Nu is het huis als de donkere plek in je hoofd waar je niemand uitnodigt omdat er zo weinig te lachen valt.