“Hoor je me, schatje?”
“Ja, hoor jij mij, lieffie?”
“Ik hoor je.”
“Ik hoor jou ook.”
“Fijn.”
“Hi.”
“Hi.”
“Hoe is het?”
“Goed, met jou?”
“Wat zeg je?”
“Goed, en met jou?”
“Kun je iets minder dicht bij de microfoon gaan zitten? Het kraakt.”
“Hoor je me nu beter?”
“Nee.”
“En zo?”
“Ja, nu kraakt het minder.”
“Oké, ik vroeg hoe gaat het met JOU?”
“Ik zie jou niet.”
“Ik jou wel.”
“Ja, je moet even op ‘start mijn video’ drukken.”
“Oké, gedaan.”
“Ah! Daar ben je.”
“O, ik zie er echt heel raar uit, heel overbelicht en zo, ik zie er eigenlijk veel beter uit, hoor.”
“Je ziet er een beetje moe uit.”
“Wat zeg je?”
“Dat je er moe uitziet.”
“Dank liefje, jij bent nog veel mooier.”
“Het kraakt weer zo. Laten we even opnieuw bellen.”
“Ik heb echt zo’n...hallo?

“Hallo?”
“Hi, hoor je me nu?”
“Ja maar er is iets met jouw computer, ik hoor een heel raar geluid.”
“Ik hoor je nu wel prima, dus dat ligt dan dus aan jouw computer.”
“Schatje, ik skype net nog met Johan en er is niets aan de hand.”
“Hmmm. Nou, de webcam is echt van een goed merk, hoor.”
“Had je een fijne dag vandaag?”
“Het gaat wel. Het regent hier en bij jou?”
“Hier ook, het is koud. Laat even iets van jezelf zien.”
“Zie je me zo helemaal? Of moet ik nog iets naar achteren?”
“Ik wil even je borsten zien.”
“Wat zeg je, liefje?”
“Dat ik zin heb om je borsten te zien.”
“Wat wil je zien?”
“JE BORSTEN!”
“Ah, nee hoor, nu even niet, niet weer. Heh, nee hoor.”
“Ja maar schatje, ik mis je, ik mis…godver! Hé!”

“Hallo, schat.”
“Ik word gek van dat gekraak, godverdomme.”
“Ja, ik kan er niets aan doen. Wel fijn dat we elkaar weer even spreken, toch?”
“Ja. Heel fijn om weer even te horen hoe het met je gaat.”
“En dan te bedenken dat we zo ver uit elkaar zitten en dat we elkaar gewoon kunnen spreken. Het is toch echt mooi dat dat allemaal kan, bedenk ik me wel eens. We zitten zeker vijfhonderd kilometer bij elkaar vandaan en…”
“Godver, godver, het begint weer!”
“Hallo, hallooo?”
“Ik bel je wel op je mobiel.”
“Hallo? Schat? Hallooooo.”