Als je als vrouw van voetbal houdt, heeft dat vaak te maken met een man. Er is een vader of een broer die liever had gezien dat je een jongetje was. Of er is de knappe keeper van de B1, op wie je indruk wilt maken. En als er een voetballer als Dani een paar keer het 'Moppie van de week' is in de Tina, zitten er ook een stuk meer meisjes op zondagavond te knoeien met het bord op schoot.
Maar het zijn er niet veel die het volhouden. Het blijft een bepaald slag vrouwen dat liever naar het voetbalstadion gaat dan lunchen met vriendinnen. In het stadion zie je dan ook veel vrouwen die met hun korte haren niet meer van mannen te onderscheiden zijn en ook mannen met staarten die vreemd genoeg niets van vrouwen weg hebben. Ook is het permanentje onder bezoekende tienermeisjes nog steeds waanzinnig populair. Bepaalde vrouwen, uit bepaalde buurten, blijven er generaties lang steeds hetzelfde uitzien. Of sommige kappers worden erg oud.
Ik heb geen permanentje en ook geen kort haar. En ik weet dat de combinatie van mijn voetballiefde en mijn status van eeuwige vrijgezel wel eens vragen oproept, maar als iemand denkt dat je lesbisch moet zijn om als vrouw rennende mannen toe te juichen, zou je mannen ook homo kunnen noemen, omdat ze graag naar cheerleaders kijken.
Mijn voetballiefde is begonnen in mijn kindertijd. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Geen mooi verhaal over een koude winterdag aan de zijlijn van FC Huppeldepup waar de toen nog onbekende latere topverdediger een prachtige sliding maakte, waarbij de modder tot aan zijn lies kroop. Nee, mijn broer beloofde mij op een dag een zak snoep als ik fan zou worden van Ajax. Hij had iemand nodig om een bescheiden wave mee te doen om onze vader, een Feyenoordsupporter, te pesten. Het was bij ons thuis elke week een klassieker.
Voetbal stond vanaf toen voor mij niet zozeer voor sport, voetbal stond voor een wij- en zijgevoel. Voetbal was iets van mijn vader en mijn broer en ik mocht daarbij aanschuiven. Mijn zus en mijn moeder hoorden er niet bij.
En later, toen ik met regelmaat thuiswedstrijden van Ajax bezocht en de wave allang uit was, genoot ik van de mannen om mij heen die negentig minuten aan het zuchten en steunen waren en de eigen spelers luid een plek onder de douche toeschreeuwden en van het collectieve gemopper en gevloek op de scheidsrechter. Er is veel te zeggen voor een stadion dat lijkt te exploderen na een prachtig doelpunt. Er is nog meer te zeggen voor een Arena waarin iedereen verontwaardigd opspringt na een foute beslissing van een grensrechter.
Soms krijg ik van supporters van provincieverenigingen, eigenlijk alle clubs buiten Amsterdam en Rotterdam, het verwijt dat de sfeer in het Ajaxstadion helemaal niet 'gezellig' is. Dat zijn mensen die het niet hebben begrepen. Voetbal gaat niet om gezelligheid. De voetbalclub is geen carnavalsvereniging, waar alles wat op het veld gebeurt, toch wel leuk is. Die mensen zijn in de Arena alleen maar welkom in het uitvak of het familievak.
Want niet een lied als 'holadiejee we doen nog mee' doet een goed supportershart kloppen. Nee, het allerfijnste geluid ter aarde is een gezamenlijk fluitconcert. Daarvan krijg je kippenvel op je hart.