Torpedo's 2 minuten (of korter) 04/18/2011
De tennisclub Iedereen vertrouwt hem. Daar kan hij niets aan doen. Hij is lang en breed en kreeg al vroeg grijs haar. Soms vertellen ze hem dat ze vreemdgaan. Wendy houdt niet van haar eigen kind. Lars heeft grote schulden. De borsten van Marcelien zijn niet echt. Joris krijgt wel eens stijve van meisjes van veertien. Soms vertellen ze dat ze wel eens wakker worden, en dan met een pistool naar buiten willen gaan om iedereen die alleen maar naar ze kijkt neer te schieten. Het liefst in de ogen. Ze vertellen dit niet omdat ze zijn advies willen, niet omdat ze benieuwd zijn naar zijn verhaal en hun eigen verhaal daarom verhoeren, dat zou hij ergens nog sympathiek vinden. Maar ze storten gewoon hun vuilnis. Lozen hun illegale afval op een plek waar niemand erachter komt. Voorlopig dan. Zijn debuutroman komt uit in mei. Of kijk en luister hier hoe ik het voorlees. Comments Comments are closed. | Ik ben geboren in de zomer van 1981, was redacteur bij Propria Cures, had een feuilleton in HP de Tijd, een column in NRC en Het Parool en schrijf regelmatig voor Hard gras. Voor Het Parool keek ik twee seizoenen naar voetballers en materiaalmannen van Ajax en schreef daarover vijf keer per week de rubriek Staanplaats. In april 2008 debuteerde ik met de verhalenbundel ´Ik weet hoe jongens huilen´. Mijn Ajax-columns zijn in juni 2011 gebundeld in ‘Alle dagen Ajax.’ Mijn idool is een kruising tussen mijn oma zaliger, een paar van mijn beste vrienden en Dennis Bergkamp. Ooit ga ik weer een boek (fictie) schrijven.
CategoriesAll Archief
Februari 2012 |
RSS Feed