Hard gras nummer 64. Met o.a. Eva Maria Staal, Marcel van Roosmalen, Nico Dijkshoorn.

En ook een stuk van mij, vandaar deze reclame, over 'het klasje van Toulon '97'. Koop het en lees mijn bevindingen over de knieen van Mark van Bommel, de groene thee van Cedric van der Gun, de grijns van Milan Berck Beelenkamp en de inrichting van het huis van Rody Turpijn.

Vanaf vanmiddag hier te bestellen: www.hardgras.nl
Of morgen te koop in de (grotere) boekhandel.

 

Vreemden laat ik niet graag toe in mijn huis. Niet meer. Mijn huis was ooit een vrolijk huis, waar mensen leefden en deden wat daar allemaal bij komt kijken. Nu leven er geen mensen meer, maar woon ik er, alleen, en laat mijn theezakjes opdrogen op het keukenblad.
De dag dat ze vertrok, haar kleine kamer had leeggehaald, de borden en kaasschaaf meenam, dacht ik nog dat de muren de warmte wel vast zouden houden. Dat ik beter af was alleen.
Maar op een dag mis je de muizen. En leer je dat de eenzaamheid langzaam je huis binnendringt, zich ophoopt als stof. Ooit kwam er nog een man, en stofte ik de kamer vrolijk, liet zijn geur leven achter, echode zijn lach nog dagen na. Maar de man kwam niet meer en liet alleen zijn afwezigheid achter op plekken waar je steeds tegenaan stoot. Nu is het huis als de donkere plek in je hoofd waar je niemand uitnodigt omdat er zo weinig te lachen valt.

Als je als vrouw van voetbal houdt, heeft dat vaak te maken met een man. Er is een vader of een broer die liever had gezien dat je een jongetje was. Of er is de knappe keeper van de B1, op wie je indruk wilt maken. En als er een voetballer als Dani een paar keer het 'Moppie van de week' is in de Tina, zitten er ook een stuk meer meisjes op zondagavond te knoeien met het bord op schoot.
Maar het zijn er niet veel die het volhouden. Het blijft een bepaald slag vrouwen dat liever naar het voetbalstadion gaat dan lunchen met vriendinnen. In het stadion zie je dan ook veel vrouwen die met hun korte haren niet meer van mannen te onderscheiden zijn en ook mannen met staarten die vreemd genoeg niets van vrouwen weg hebben. Ook is het permanentje onder bezoekende tienermeisjes nog steeds waanzinnig populair. Bepaalde vrouwen, uit bepaalde buurten, blijven er generaties lang steeds hetzelfde uitzien. Of sommige kappers worden erg oud.
Ik heb geen permanentje en ook geen kort haar. En ik weet dat de combinatie van mijn voetballiefde en mijn status van eeuwige vrijgezel wel eens vragen oproept, maar als iemand denkt dat je lesbisch moet zijn om als vrouw rennende mannen toe te juichen, zou je mannen ook homo kunnen noemen, omdat ze graag naar cheerleaders kijken.
Mijn voetballiefde is begonnen in mijn kindertijd. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Geen mooi verhaal over een koude winterdag aan de zijlijn van FC Huppeldepup waar de toen nog onbekende latere topverdediger een prachtige sliding maakte, waarbij de modder tot aan zijn lies kroop. Nee, mijn broer beloofde mij op een dag een zak snoep als ik fan zou worden van Ajax. Hij had iemand nodig om een bescheiden wave mee te doen om onze vader, een Feyenoordsupporter, te pesten. Het was bij ons thuis elke week een klassieker.
Voetbal stond vanaf toen voor mij niet zozeer voor sport, voetbal stond voor een wij- en zijgevoel. Voetbal was iets van mijn vader en mijn broer en ik mocht daarbij aanschuiven. Mijn zus en mijn moeder hoorden er niet bij.
En later, toen ik met regelmaat thuiswedstrijden van Ajax bezocht en de wave allang uit was, genoot ik van de mannen om mij heen die negentig minuten aan het zuchten en steunen waren en de eigen spelers luid een plek onder de douche toeschreeuwden en van het collectieve gemopper en gevloek op de scheidsrechter. Er is veel te zeggen voor een stadion dat lijkt te exploderen na een prachtig doelpunt. Er is nog meer te zeggen voor een Arena waarin iedereen verontwaardigd opspringt na een foute beslissing van een grensrechter.
Soms krijg ik van supporters van provincieverenigingen, eigenlijk alle clubs buiten Amsterdam en Rotterdam, het verwijt dat de sfeer in het Ajaxstadion helemaal niet 'gezellig' is. Dat zijn mensen die het niet hebben begrepen. Voetbal gaat niet om gezelligheid. De voetbalclub is geen carnavalsvereniging, waar alles wat op het veld gebeurt, toch wel leuk is. Die mensen zijn in de Arena alleen maar welkom in het uitvak of het familievak.
Want niet een lied als 'holadiejee we doen nog mee' doet een goed supportershart kloppen. Nee, het allerfijnste geluid ter aarde is een gezamenlijk fluitconcert. Daarvan krijg je kippenvel op je hart.

“Hoor je me, schatje?”
“Ja, hoor jij mij, lieffie?”
“Ik hoor je.”
“Ik hoor jou ook.”
“Fijn.”
“Hi.”
“Hi.”
“Hoe is het?”
“Goed, met jou?”
“Wat zeg je?”
“Goed, en met jou?”
“Kun je iets minder dicht bij de microfoon gaan zitten? Het kraakt.”
“Hoor je me nu beter?”
“Nee.”
“En zo?”
“Ja, nu kraakt het minder.”
“Oké, ik vroeg hoe gaat het met JOU?”
“Ik zie jou niet.”
“Ik jou wel.”
“Ja, je moet even op ‘start mijn video’ drukken.”
“Oké, gedaan.”
“Ah! Daar ben je.”
“O, ik zie er echt heel raar uit, heel overbelicht en zo, ik zie er eigenlijk veel beter uit, hoor.”
“Je ziet er een beetje moe uit.”
“Wat zeg je?”
“Dat je er moe uitziet.”
“Dank liefje, jij bent nog veel mooier.”
“Het kraakt weer zo. Laten we even opnieuw bellen.”
“Ik heb echt zo’n...hallo?

“Hallo?”
“Hi, hoor je me nu?”
“Ja maar er is iets met jouw computer, ik hoor een heel raar geluid.”
“Ik hoor je nu wel prima, dus dat ligt dan dus aan jouw computer.”
“Schatje, ik skype net nog met Johan en er is niets aan de hand.”
“Hmmm. Nou, de webcam is echt van een goed merk, hoor.”
“Had je een fijne dag vandaag?”
“Het gaat wel. Het regent hier en bij jou?”
“Hier ook, het is koud. Laat even iets van jezelf zien.”
“Zie je me zo helemaal? Of moet ik nog iets naar achteren?”
“Ik wil even je borsten zien.”
“Wat zeg je, liefje?”
“Dat ik zin heb om je borsten te zien.”
“Wat wil je zien?”
“JE BORSTEN!”
“Ah, nee hoor, nu even niet, niet weer. Heh, nee hoor.”
“Ja maar schatje, ik mis je, ik mis…godver! Hé!”

“Hallo, schat.”
“Ik word gek van dat gekraak, godverdomme.”
“Ja, ik kan er niets aan doen. Wel fijn dat we elkaar weer even spreken, toch?”
“Ja. Heel fijn om weer even te horen hoe het met je gaat.”
“En dan te bedenken dat we zo ver uit elkaar zitten en dat we elkaar gewoon kunnen spreken. Het is toch echt mooi dat dat allemaal kan, bedenk ik me wel eens. We zitten zeker vijfhonderd kilometer bij elkaar vandaan en…”
“Godver, godver, het begint weer!”
“Hallo, hallooo?”
“Ik bel je wel op je mobiel.”
“Hallo? Schat? Hallooooo.”

 

Ik ben op de IMC Weekendschool Zuidoost, leerlingen uit groep acht uit de Bijlmer ondervragen me over het schrijverschap: “Heeft u een man? Heeft u kinderen? Wilt u kinderen? Wilt u heel misschien kinderen, u ziet wel hoe het loopt of heel erg graag? Wat voor man zoekt u?”
De geestdriftige ondervrager Jonathan is vooral geïnteresseerd in de mens achter de schrijver, blijkt. Maar het meisje Andrea niet. Zij heeft zelf een boek geschreven, vertrouwt ze me later toe. Ze denkt aan haar boek als ze mij een vraag stelt. “Bij welke uitgeverij zit u? Hoe kwam u daar terecht? Kunnen kinderen ook geld verdienen met het schrijven van boeken? Wie zijn uw inspiratiebronnen?”
Op de laatste vraag antwoord ik met mijn lievelingskinderboekenschrijvers. Roald Dahl, Thea Beckman en Astrid Lindgren. Ik weet niet of ze nog steeds geliefd zijn onder kinderen en ik vraag voorzichtig of ze deze schrijvers misschien kennen. Vier meisjes links van mij, vier verschillende culturen, knikken braaf en noemen titels.
Het zijn totaal andere werelden maar we lazen zo’n zestien jaar geleden dezelfde boeken in Blaricum als deze Bijlmerkinderen nu. Het is een geruststellende gedachte. We spreken een beetje dezelfde taal.
De langste van het stel, Jamith, steekt nooit zijn vinger op als hij iets wil vragen. Misschien komt het door zijn lengte, misschien doordat hij zo zachtjes praat, dat ik steeds als hij iets zegt, de vingers van de rest negeer. “Kun je uw boek in de winkel kopen?” vraagt hij. Ik antwoord bevestigend. Hij glimlacht even, heel kort, en antwoordt dan nog zachter: “Dromen kunnen dus uitkomen.”
Jamith weet niets van mijn dromen en ik weet niets van zijn dromen maar ik begrijp nu dat deze school de kinderen hoop geeft. Deze kinderen, afkomstig van de armste, zwarte scholen, komen hier in aanraking met uitgekomen dromen. Op alle niveaus. Ze ontmoeten advocaten maar ook doventolken, liedjesschrijvers, artsen, cameramannen, topsporters, verplegers, dierenverzorgers uit Artis. Mensen die hun vak met plezier beoefenen. Ze leren dat er meer is tussen schoonmaker en arts.
De kinderen krijgen de opdracht zelf een verhaal te schrijven. Het resultaat is soms verrassend, maar vaker nog ontroerend. Een geboren journalist schrijft een verhaal over Russen die Amerika aanvallen: ‘Binnen de VN wordt besloten dat Rusland alle schade aan Amerika moet compenseren.’ Er gaan veel mensen dood in de verhalen, er zijn drugs, tumoren, auto-ongelukken, coma’s, maar ook verliefdheden, een droom over een sinaasappel en een eerste dag op de middelbare school. Soms zijn verliefdheden waar gebeurd, soms zijn de doden echt dood.
Een bedeesd meisje laat mij haar verhaal over een eerste verliefdheid lezen. ‘Dingen die niet bijzonder lijken, kunnen heel bijzonder zijn.’ Ik zeg haar dat ik het een prachtige zin vind en dat het voor mij de essentie van schrijven is. Schrijven over dingen die niet bijzonder lijken. Ze is zo verlegen dat het lijkt of haar glimlach naar binnen trekt.
Ik vraag of ze schrijfster wil worden. ‘Nee, dokter. Chirurg. Of misschien actrice.’ Ze durft haar eigen verhaal niet voor te lezen in de klas. Cherrelle durft dat wel. Ze neemt het uiterst serieus. ‘Titel: moet ik nog bedenken. Schrijver: Cherrelle. Uitgeverij: nog niet bekend.’
Niemand moet hierom lachen.

Het zwembad loopt over in de zee. Zo lijkt het. Het is moeilijk te zeggen waar het zwembad ophoudt, de zee begint en de lucht het overneemt. Aan de overkant zie je de vuurtoren van Saint-Tropez staan. Er varen bootjes en grote jachten voorbij. De zon schijnt, de ijskast is gevuld met alles waar ik van houd en met spullen waar de rest niet van aankomt.

's Avonds genieten we mee van het vuurwerk van de feesten van supersterren en de slaapkamergeluiden van de buren een eindje verderop.

Ik stel voor dat we hier blijven. Voor altijd. We kunnen hier immers ook werken. Biertappers en artsen zijn overal nodig. We blijven hier, verdelen de kamers. Er is plek genoeg. Voor altijd in deze formatie. Voor altijd met zijn vieren. We koken 's avonds om de beurt. Turen daarna over het water. De cicaden overstemmen met hun hoge getjirp het geluid van het achteroverklokken van alle flessen wijn.

We praten over onze dag totdat de muggen ons naar binnen jagen. We ruiken 's nachts naar citroen en de knoflook van de lunch, het avondeten en de hapjes bij de borrel voor het slapengaan. Misschien beginnen we na verloop van tijd wel een hotelletje. Dat noemen we dan Les Amies. Onze ouders kunnen daar hun oude dag uitzitten met zicht op de Middellandse Zee. Of we worden eigenaar van een Bar Tabac, waar oude mannen komen gokken op paarden, jongere mannen loten krassen en de vrouwen over elkaar roddelen.

We laten hier in de tuin limoenen, olijven, lavendel en tijm groeien. In onze vrije tijd maken we onze eigen parfum en stampen blootsvoets in onze eigen druiven. Vrienden die ons bezoeken geven we zelfgemaakte wijn mee en Franse mayonaise voor onze broers.

We worden door de zeelucht uitgerust wakker en prijzen ons steeds gelukkig dat we niet met onze fietsen door de miezerregen hoeven. We bedenken ons hoe grauw de lucht kan zijn in Amsterdam op maandagochtend en hoe diep de plassen op de Stadhouderskade. Hoe hoog onze trappenhuizen zijn.

Soms denken we aan tram 5, de ' gratis' tram waar het op natte herfstdagen zo stinkt naar vochtige jassen en hondenharen. Aan de supermarkten waar je geen levende kreeft kunt krijgen of een iPhone. We vragen ons af met wie onze oud-collega's de perforator nu moeten delen. Hoe het onze andere vrienden vergaat. En of Arnots op het Singel nog bestaat. En grillroom Mama op de Korte Leidsedwarsstraat voor de nachtelijke pitabroodjes kaas. We denken aan de winkels die niet dicht zijn met de lunch. Aan de rust van een avond alleen. Ochtenden alleen. Middagen alleen. Even alleen zijn.

We missen de lucht door de kale bomen. We dromen 's nachts over het Spui. En we betrappen ons er bij het ontbijt steeds vaker op te bedenken hoe het zou zijn de andere drie, één voor één, net te lang met hun hoofd onder water te houden.

Ik heb op de lagere school vier jaar over mijn zwemdiploma gedaan omdat ik mijn hoofd niet boven water kon houden. Zo verklaarde mijn zwemleraar dat in ieder geval aan mijn ouders. Dus bleef ik net zolang lessen volgen tot ik dat wel kon. Maar leven moet je maar meteen kunnen en je krijgt ook nooit een diploma. Sommige mensen vinden dat geen probleem. Leven is voor hen blijven ademen. Wanneer je hart maar pompt en je adem kunt halen dan leef je. Zo simpel ligt het volgens mij niet. Zwemmen is ook iets heel anders dan slechts je hoofd boven water houden. Een dikke jongen uit mijn tweede jaar zwemles kon heel goed drijven op zijn rug. Hij ging in het water liggen en dreef. En verder deed hij niks. Onze zwemlerares probeerde hem de slagen te leren maar zodra ze niet keek draaide hij zich op zijn rug om weer te gaan drijven. Hij keek altijd gelukkig wanneer hij dreef maar zwemles gaat niet om geluk. Iedere keer werd hij weer aan een haak naar de kant getrokken. Dat soort dingen kon ik als kind al niet aanzien. Volgens mij heeft de dikke jongen nooit zijn diploma gehaald terwijl ik zeker weet dat hij nooit zal verdrinken.

Vrijgezelle lezer, maakt u zich vooral ongerust. U heeft jarenlang alleen maar gefocust op uw spiegelbeeld, uw spiermassa en overbodige haartjes, die u zelfs in de flipstand nog even snel met een pincet wist te bereiken. Maar zegt u nu zelf, wanneer heeft u voor het laatst een diepgaand gesprek gevoerd? Genoten van een zingende merel in de regen en een film waarin goed werd geacteerd? Wanneer was u voor het laatst lekker spontaan en avontuurlijk?
Uiterlijk is van gisteren. Van de twintigste eeuw. Er is vandaag de dag een kans van één op tien dat u uw partner ontmoet op het Internet in plaats van bij de koffieautomaat van het middelgrote bedrijf in de randstad waar u werkt of op dansschool & partycentrum Petra. En die kans stijgt met de dag. Wij zijn opgevoed met het idee dat schoonheid van binnen zit. Ergens heel diep. We hebben het nooit aangenomen. En nu is het te laat. We hebben onze inhoud enorm verwaarloosd op fitnessapparaten, blaadjes sla en Bruna's boeken top tien. Maar nu is de tijd daar dat we het op inhoudelijke kracht moeten doen. Onze goede huid maakt geen enkele eerste indruk meer. Onze woorden zijn ons nieuwe uiterlijk. Over twintig jaar weet niemand meer beter dan liefde op het eerste tekstje bij Relatieplanet. Van deze site heb ik alvast een selectie voor u gemaakt, om er in te komen, uit de groep hoogopgeleide – ik herhaal, hoogopgeleide – mannen en vrouwen tussen de vijfentwintig en de veertig jaar oud. Waar is Cyrano wanneer je hem nodig hebt?

Ons voorland:
 
Linda: 'Hi leuke mannen van Nederland, ik ben een leuke, spontane, knuffelige meid van achtentwintig. Op zoek naar een lieve, oprechte, betrouwbare, rechtschapen en vooral EERLIJKE man die een echt knuffeldier is en dus niet liegt. Heb je zin om met mij, mijn dochtertje en onze twee wilde rasterriërs het bos in te gaan op zondagmiddag? Mannen van boven de veertig met vrouw krijgen geen antwoord.'


Joseph: 'Ben jij die leuke meisje?'

Johan: 'Ik kan op verschillende standjes. In de stand 'romantisch' zing ik gedichten van Poesjkin voor je en begeleid ze met een goed glas goed gerijpte rode wijn op de piano. Het intellectuele standje is voor wanneer je ernaar verlangt diepzinnige filosofische gesprekken met me te voeren, bijvoorbeeld over de relatie tussen taal, denken en realiteit. Zet je me in de stand 'dierlijk' dan grom ik vervaarlijk en loop je de kans dat ik je plotseling van achteren bespring.'


Margriet: 'Anderhalf jaar geleden is mijn man overleden bij een auto-ongeluk (niet zijn schuld) waar ik nog steeds zelf een whiplash aan heb overgehouden. Hierdoor kan ik mijn oude hobby streetdance helaas niet meer beoefenen en ben ik zodoende heel wat vrienden verloren en zit ik veel alleen thuis en ben ik derhalve weer in een depressie geraakt waar ik met vallen en opstaan uit probeer te komen.  Ik hield vroeger van de natuur en cabaret.'


Bastiaan: 'Wat ik zoek? In ieder geval geen chagrijnig pleuruswijf dat de hele dag loopt te zieken aan je harses en zelf niks meemaakt. Voel je je aangesproken? Niet Reageren! In het kort iets over mezelf: fijngevoelig en sociaal.'

Hendrik: 'Ik zoek een vrouw, werk en woning.'


Inhoud telt eindelijk. En daar mag u best een beetje angstig van worden.

Liefde is sterker dan een regenbui. Ondanks een natte lente en witte wintermaanden houdt het krijt al sinds het  Paasfeest stand. Iedere keer betrap ik me op een licht gevoel van euforie wanneer ik er langsfiets. Het staat er nog. In deze straat waar het ’s ochtends naar oud bier ruikt en er ’s middags Oost-Europeanen messen slikken voor dronken toeristen, geven deze woorden nog wat hoop. Net als kinderstemmen op begrafenissen. Of alcohol op een bedrijfsuitje. De zoen begin ik me langzaamaan toe te eigenen, zoals verhalen van goede vrienden soms de jouwe worden. Ik weet niet of dit een eerste zoen ooit was, of een eerste zoen met iemand van betekenis. Ik denk het laatste, het is geen plek waar jonge tieners zich (zouden moeten) ophouden. Zij, ik vermoed dat zij het was, heeft het er later op geschreven. Een eerste zoen bestaat alleen bij de gratie van een tweede zoen. Voor hun tweede zoen noemden ze het waarschijnlijk nog de 'grote zoen'. Het was geen hongerige zoen, niet wild en onstuimig. Met handen overal. Het was een zoen tussen twee mensen die wisten dat ze de tijd hadden. Of er in ieder geval niet mee in gevecht wilden gaan. Hij zei dat ze mooi was. En zij was nooit mooier. Maar dat wist hij toen nog niet.

Het is ondanks mijn vliegangst altijd weer bijzonder aangenaam om van Amsterdam naar Nice te vliegen en terug. Het is een zeer prettig soort mensen waarmee je het vliegtuig deelt. Niemand dringt voor of maakt schuine moppen tegen de stewardess.

Sommige mensen zien vliegen als een sportieve prestatie. Doen speciaal voor de vlucht hun hardloopschoenen en joggingbroek aan, maar met de mensen in dit vliegtuig kun je direct door naar la Rive in het Amstelhotel. De overhemden en gezichten zijn glad gestreken, men spreekt met elkaar op fluistertoon, er wordt hier en daar bescheiden gekucht. Uiteraard klapt de passagier voor je niet zonder een beleefd ‘pardon’ de stoel achterover op je schoot en wordt er niet geklapt als de piloot het toestel aan de grond zet. De piloot is potjandorie geen straatartiest.
Er zijn hoeden en hoedjes en veel goud bij brons gerimpelde huiden. Net niet dezelfde huiden als hoog geblondeerde vrouwen met platte tongval langzaam laten garen in Spaanse badplaatsen. Het scheelt weinig, maar de Rivièrazon bruint net iets chiquer dan die aan de Costa del Sol. Oudere vrouwen dragen verveeld kijkende hondjes mee in deftige mandjes. Ik vermoed dat de hondjes in de winter wel eens een jasje dragen.

Behalve de vrouwen met hun hondjes heeft niemand opmerkelijke handbagage mee. Op sommige vluchten zag ik mensen de meest merkwaardige voorwerpen het vliegtuig binnendragen. Lange buisvormige dingen. Vierkante dozen, lood om mee te duiken, gitaartassen, in noppenfolie ingepakte apparaten volgeplakt met een dreigend ‘breekbaar’. Onvoorzichtig op jouw See Buy Fly-tasje met sterke drank gegooid.

Volgens een meisje bij de marechaussee nemen veel vrouwen hun vibrators mee in hun handbagage. Daar kun je natuurlijk niet een paar dagen zonder als je koffer onverhoopt achterblijft of wanneer je een vlucht hebt van langer dan vier uur. Holden Caulfield beweert in The Catcher in the Rye dat een koffer veel zegt over een mens. Laat ik dat aanscherpen: handbagage zegt alles over een mens. Ik weet zeker dat ik nooit een man zal trouwen die een lang buisvormig ding meeneemt op een vliegreis.

Mijn vliegangst, of claustrofobie, is met zulk gesoigneerd gezelschap merkwaardig genoeg minder aanwezig. Al zijn mijn handen nog steeds klammer dan onder normale omstandigheden en mijn nagels niet meer even lang als ik ben geland. Vliegen blijft iets barbaars. Niet alleen omdat je kilometers boven de grond hangt, een vrij onnatuurlijke positie, maar ook omdat je urenlang de lucht van een groep totale vreemden zit in te ademen en al die tijd armpje vrijt of vecht met iemand die je op de grond niet eens de weg zou willen wijzen.De vergelijking met een grote groep roze varkentjes op weg naar het slachthuis komt vaak in me op. Al zijn het nu natuurlijk wel bijzondere varkentjes. Ze kregen alleen het allerbeste eten en zijn opgegroeid met meer dan genoeg ruimte. Als je goed kijkt, zie je de stickers met ‘kwaliteitsvlees’ erop.