Al weken gaan heel veel dingen net mis. Ballen belanden in het zijnet, grote kansen gaan over of naast. 'Het komt omdat hij rechtsvoor speelt nu Pantelic erbij is,' zeggen sommigen, 'zodra hij in de spits staat, scoort hij veel meer.'
'Ik heb het toch gezegd,' zegt een ander, 'Suarez is geen echte topspeler.' Of: 'Hij droeg het team een tijd, maar nu zijn er meer schouders. Suarez speelt het best als de ploeg afhankelijk van hem is.'
'Hij heeft een dipje,' zegt de Suarezfan relativerend. En omdat ik tot die groep behoor, denk ik er ook zo over. Laat iedereen maar praten, het komt heus wel weer goed. Maar het valt hoe dan ook wel op, dat als Suarez niet goed speelt, zeker als het langer achter elkaar niet goed gaat, dit aan zijn hele lichaam is af te lezen. Je ziet het aan zijn gezicht. Hij glimlacht minder tijdens het voetballen, het grote plezier lijkt weg. Hij schudt steeds boos zijn hoofd, de slechte ballen komen niet door hem. Je ziet het aan zijn lijf, hij laat zich makkelijker vallen, recht zijn rug verontwaardigder wanneer hij geen vrije trap meekrijgt of de scheidsrechter zijn tegenstander geen kaart geeft. Ook als er nauwelijks iets gebeurt. Zijn handen heft hij vaak ten hemel. Zijn ogen zijn donker. Het lijkt tijd voor de winterstop.

Sinds anderhalve maand droom ik zo'n drie keer per week over Ajax. Over doelpunten, bijzondere momenten in het stadion, gesprekken met spelers. Soms droom ik zelfs over deze rubriek.
Dan bedenk ik tijdens mijn slaap waarover ik zal schrijven. Als ik wakker word, lijkt het stuk al half geschreven en het idee briljant. Ik dank mijn slaap waarin ik niet heb liggen dommelen, het leven is zo veel makkelijker als het werk in je slaap gebeurt, dan kun je overdag dromen.
Maar na het douchen, de eerste boterham, het staren uit het raam, het negeren van de deurbel, het lezen van de krant van gisteren, gaat de glans steeds meer van het idee af, zoals je soms ook een dag later moet terugkomen op dronkemansplannen of liefdesbetuigingen. En waar je niet alleen op terug moet komen, maar waarvoor je je zelfs schaamt. Zo had ik vanmorgen in mijn korte slaap na de wekker een goed idee. Ik moest schrijven over Martin Jol, want al sinds ik over Ajax droom, gaan de helft van mijn dromen over hem. En wat ik droom is steeds hetzelfde.
Het is een kuise droom, Jol en ik zijn geen geliefden in mijn dromen, maar toch, toch leek het me later op de dag te intiem om op te schrijven. Het is maar een droom natuurlijk, het is niet echt, maar mensen zouden er toch maar rare dingen van kunnen denken. En Jol heeft wel een imago.

De Ajacieden zitten maar een paar tafels bij mij vandaan te eten. Ik kijk in de krant. Misschien kan ik Anita zo feliciteren met zijn nieuwe contract. Dat ik zo heel nonchalant langsloop en zeg: 'Hé Vurnon, gefeliciteerd met je nieuwe contract.' Dan moet ik ook misschien iets hebben voor daarna. Anders wordt het geen gesprek.
Misschien kan ik vragen of hij blij is? Nee. Wat vinden je ouders? Nee. I moet iets bedenken waar hij een lang antwoord op kan geven. Zodat ik daar weer op kan inhaken. Maar waarom zouden ze het eigenlijk leuk vinden om met mij te praten? Ze zullen me zien als een journalist, en journalisten willen altijd iets van hen. Ik houd van wat zij doen, maar wat ik produceer, stukjes en verhalen op papier, heeft hun interesse niet.
Ik blader wat in een oude Voetbal International. Emanuelson is er Gilette-speler van de week. Aissati en Emanuelson zijn aan een tafel naast mij gaan zitten. Misschien kan ik Emanuelson om een handtekening vragen? En daar meteen een gesprekje aan vastknopen? Hoe voelt dat nou, om Gilette-speler van de week te zijn? Wat vinden je ouders? Ik wil opstaan, maar blijf zitten. Als ik opkijk, kijkt Aissati me aan. Hij kijkt vriendelijk en opent zijn mond, alles komt goed. Aissati en ik worden goede vrienden en bellen elkaar op verjaardagen.
'Mevrouw, weet u waar de wc is?'

De donkere hal is rood-wit. Moderne muziek wordt afgewisseld met Ajaxklassiekers. Ik loop wat verloren rond tussen kinderen en hun ouders, of hun ooms en grootouders. De persvoorlichter van de supportersvereniging helpt me en begeleidt me vriendelijk naar de ruimte waar de spelers later zullen eten.
Ik klaag wat over de busverbinding en andere dingen die in me opkomen. Hij hoort het geduldig aan. "Op verzoek van Ajax mogen jullie de spelers alleen interviewen in deze gang, dus niet in de eetruimte zelf." Ik kijk rond in de donkere gang. "Ja, het is niet ideaal maar het is het verzoek van Ajax, dus niet van ons. Dat je dat niet straks opschrijft."
Ik blijf in de eetruimte hangen, een journalist interviewt de vooruit gereisde Stekelenburg. Niet in de donkere gang. Als het handjevol spelers in trainingspak binnenkomt met hun entourage, weet ik niet wat ik ze zou moeten vragen. Herman Pinkster, de spelersbegeleider van het eerste, komt even kort een praatje maken.
"Ik heb honger, denk je dat ik ook wat zou kunnen eten Herman?" "Ja joh, eet gewoon wat mee."
Ik ben best gelukkig. Ik eet biefstuk met friet met jongens van het eerste van Ajax.
We zitten maar een paar tafels van elkaar vandaan.
(Het derde en laatste deel van deze reeks staat morgen in de krant.)

Op station Zaandam wachtte ik al een tijd op bus 56. Het waaide afval. En nergens zag ik Ajax-sjaaltjes. "Mevrouw," zei ik in het informatiehuisje, "bus 56 zou er al vijf minuten moeten zijn, weet u wanneer deze bus komt?" Ze keek lang op een papier terwijl ik angstvallig naar buiten bleef kijken om de bus niet toch nog te missen. "Hier, bus 56 gaat één keer per uur en komt om 17.27. Dus mis hem niet."
Snel liep ik naar buiten en op hetzelfde moment kwam een klein wit busje voor ongeveer negen personen voorrijden. Achter het raam stond een stuk karton met daarop '56' geschreven. "Is dit bus 56?", vroeg ik voor de zekerheid. "Ja," was het antwoord. "Is dit bus 56?" hoorde ik achter me. Weer was het antwoord bevestigend. Er was geen mogelijkheid om te ov-chippen in het busje maar ik mocht toch mee. Om 17.23 reden we, een man, twee jonge tieners, de buschauffeur en ik, weg van het station. Naar het Ajax-supportersfeest. "Wat een rare plek voor een supportersfeest," zei de chauffeur. "De laatste bus gaat al om 19.00 uur terug. Anders moeten jullie het hele stuk lopen."
Ik keek naar buiten. We passeerden de industrieterreinen van Zaandam. Dat werd geen zondagse wandeling op de hei. "Dan gaan we vroeg weg," zei de man opgelucht. "Dat is dan mooi jammer voor deze kutkinderen." Ik had op het station al opgemerkt dat dit liefkozend was bedoeld. De 'kutkinderen' sloegen liefdevol terug met opmerkingen over zijn gewicht en herseninhoud. De sfeer in het busje was goed.

"Deze koffie is niet te drinken." Een van de journalisten pakt toch een bekertje koffie onder het Douwe Egbertsapparaat vandaan. "Daarom neem ik thee," mompel ik en plaats het kartonnen bekertje onder het tuutje. Al neem ik alleen maar thee omdat ik geen koffie drink. De journalist neemt een slokje van zijn koffie en kijkt er vies bij. Een ander pakt drie broodjes uit de bak om te zien wat erop zit en legt ze dan weer terug. Ik sla even over.
Er is veel pers. Of waarschijnlijk lijkt het zo omdat de persruimte hier op De Toekomst een stuk kleiner is dan in de Arena. De meesten wachten daarom buiten op Martin Jol, roken een sigaret en praten wat met elkaar. Over voetbal. Of ze mopperen wat op Ajax. Er zijn eigenlijk maar weinig vragen tijdens het persmoment, nauwelijks iets over de wedstrijd tegen Heerenveen. De journalist van de vieze koffie is nog wel benieuwd over wie Jol kan beschikken zondag. Jol leest de geblesseerden op van een briefje. Dan gaat het even over Sulejmani, de doelpunten die hij heeft gemaakt en de doelpunten die hij toch niet heeft gemaakt. En dan over de wonderdokter Marijana Kovacevic.
Een journalist wil weten wat Jol van haar vindt. "Ik weet het niet, ik ken haar niet." Er wordt nog even over haar doorgepraat. "Zijn er nog vragen?", besluit persvoorlichter Riske Betten dan. Niemand geeft antwoord. Dick Sintenie van Het Parool kijkt even naar mijn aantekeningen en zegt: "Mooi tekeningetje heb je gemaakt."

Ik wist mijn huisarts uiteindelijk wel te overtuigen. "Ik móét er één krijgen. Ik heb u toch uitgelegd wat ik doe voor mijn brood? Heeft u wel eens gehoord van de term competitievervalsing? Weet u wat ervan afhangt als ik iemand besmet op mijn werk? Kent u Luis Suarez?"
Ik kreeg mijn zin; een inenting en een pleister. Nu durf ik weer dicht langs het trainingsveld te lopen, te kuchen op het sportcomplex, voetballers de hand te schudden, Emanuelson toe te juichen.
Je hebt als 'Ajaxwatcher' toch een verantwoordelijkheid naar de club, naar de jongens. Want eigenlijk is iedereen zonder inenting al een soort risicogroep. De jongens lopen natuurlijk niet alleen maar een beetje op en neer over een veld. Ze zitten in vliegtuigen, golfen, gaan naar optredens van rappers, zoenen met vrouwen, omhelzen familieleden, zoeken Atouba op in het ziekenhuis, delen sportdrankjes, nemen wisselgeld aan in de Palladium en gaan op de foto met schoolklassen.
De jongens van AZ kunnen dit met een glimlach doen, zij hoeven zich geen zorgen te maken. Zij niet. Maar voor de Ajacieden is elke ontmoeting en elk spreekkoor een gevaar. Er hoeft maar een besmette supporter tussen te zitten in het stadion en het eerste van Ajax ligt ziek op bed. Een echte Ajaxsupporter laat zich inenten.

Voor deze rubriek moet ik tegenwoordig zelfs naar Rotterdam om weer eens een Ajacied te zien: Vurnon Anita op het veld van Het Kasteel met Jong Oranje tegen Jong Spanje (2-1), Kenneth Vermeer, Urby Emanuelson en Siem de Jong op de tribune. De eerste twee waarschijnlijk uit interesse voor hun vriend Anita, de laatste door een blessure.
Het Kasteel was vol, de sfeer was goed, trainers kwamen een kijkje nemen, kinderklassen riepen meerdere keren achter elkaar "Holland". Anita speelde op het middenveld en hij deed dat prima. Op de vraag of Anita een linksback is of een middenvelder antwoordde Cor Pot na afloop zonder te twijfelen: een middenvelder.
Pot was op de persconferentie welgemutst, het was dan ook een goede wedstrijd geweest met naar eigen zeggen een paar uitblinkers op het veld. Het was ook fijn dat de wedstrijd in Rotterdam was en niet ergens in het Noorden, dan hoefde hij niet zo ver naar huis te rijden. Ik twijfelde of ik Pot ook iets zou vragen.
Ik houd eigenlijk niet zo van een kort vraaggesprek waarbij anderen mee kunnen luisteren naar je gestotter, maar ik had net wat moed verzameld toen midden in de persconferentie de deur even openging en klanken de perskamer binnenkwamen van Nederlandstalige muziek en van een Rotterdamse vrouwenstem: "He Cor! Gefeliciteerd!" Pot moest lachen en zei: "Tot zo schat!" Toen was het moment weer weg.

Er zijn nog steeds veel mensen die vertrouwen hebben in Miralem Sulejmani. Zijn moeder natuurlijk. Miralem Sulejmani zelf, zijn teamgenoten bij Jong-Servië, Martin Jol, maar ook vak 410. Dat laatste is opmerkelijk. Terwijl de meeste supporters in het vak waar ik zit, beginnen te zuchten wanneer Sulejmani aan de bal komt, zingt vak 410 hem hartelijk toe.
Ik denk niet dat er een voetballer is in de geschiedenis van Ajax die op zo veel sympathie vanaf de tribune kan rekenen zonder ook maar echt iets te hebben gepresteerd in het eerste. Atouba werd in zijn tweede wedstrijd al uitgefloten. Marko Pantelic kan ook op weinig steun rekenen. Ik herinner me nog dat Suarez wel eens op een fluitconcert kon rekenen in de tijd dat hij nog veel ging liggen. En ook Zlatan won met moeite de harten van de Ajax-supporters. Maar Sulejmani heeft zijn eigen lied. Hoe het komt dat Sulejmani het lieverdje van 410 is weet ik niet.
Hij is geen echte Amsterdammer, speelde niet in de jeugd vanaf zijn vierde of voor hulpsinterklaas bij de Kidsclub en hij heeft bij Ajax nog weinig laten zien. Het is niet dat ik het Sulejmani niet gun, ik hoop voor Ajax dat hij nog gaat vlammen dit seizoen, dat hij speelt zoals tegen Jong Noorwegen, laat zien waarom Jol nog steeds in hem gelooft en dat hij de tegenstanders dolt en gek maakt. Ik weet gewoon niet of het goed is voor zijn ontwikkeling om nu al voor hem te zingen.

Niemand kon met zoveel onschuld vals spelen als Stef. Iedere zondagochtend parkeerde hij zijn driewieler pal naast de ingang van de plaatselijke voetbalclub. Dan maakte hij een praatje met de vrouw van de kantine. Meestal over regen.
Hij was niet verliefd op de vrouw van de kantine, maar hij zou het wel met haar willen doen. Dat vertelde hij aan de jongens, zijn jongens, van het zesde elftal. Ook met hun vriendinnen, zusjes en moeders zou hij het best eens willen doen. En met Yolanthe. Die van Jan Smit.
Tijdens de thuiswedstrijden van het zesde elftal mocht Stef altijd 'vlaggen'. Daar verheugde hij zich op vanaf de maandagochtend. Voor de wedstrijd liep hij warm langs de zijlijn, alvast met de vlag in de hand. Hij bewoog tijdens de wedstrijd nooit zijwaarts met het gezicht naar het veld, zoals de grensrechters op tv, dan struikelde hij, hij rende gewoon zoals hij altijd rende, met het gezicht naar voren, de billen naar achteren.
De jongens van de tegenpartij scholden hem vaak uit, hij vlagde bij twijfel altijd voor buitenspel. Soms werd het knokken; zijn twee neven, tegelzetters, speelden in het zesde en namen het graag voor hem op. Na afloop kreeg hij biertjes en tosti's van de jongens van het zesde. Als ze wonnen tilden ze hem wel eens rond in de kantine. Het was de leukste dag van de week.
Totdat hij een vriendin kreeg. Toen kwam hij niet meer.

Hij zei dat hij een vriend had, en die had een neef en die neef was een vriend van Bobby Haarms. Echt waar. Hij keek me trots aan. Of ik me Bobby Haarms nog kon herinneren? Want als ik Bob Haarms niet kende, was ik geen echte Ajacied.
Ik ben nog eens met hem op de foto gegaan had ik gezegd. Een jaar of twaalf geleden. Haarms trainde apart met Jari Litmanen. Apart van de anderen. Litmanen was daarna erg bezweet maar moest eerst op de foto, met kinderen, rare types en natuurlijk met ons. Haarms stuurde hem daarna snel naar binnen, vanwege dat zweet en de winterkou.
Het is toen niet iedereen gelukt Litmanen vast te leggen. Aan Haarms durfden we bijna niet te vragen of hij ook met ons op de foto wilde, maar we deden het toch. We waren al zestien maar hadden een Ajaxvlaggetje in de hand. Hij vond het goed.
"Ja, Haarms was een echte Ajacied." De man knikt. Dat moest ik maar eens aan die neef van die vriend van hem vragen. "Toen hij ziek werd, echt waar, tot in zijn laatste dagen, had-ie het alleen maar over Ajax. Altijd over Ajax. Over zijn jongens. Dat vertelde die neef aan die vriend van mij. Dat had hij weer van iemand gehoord. In het ziekenhuis dacht een verpleegster dat-ie het allemaal verzon, zei ze tegen een andere verpleegster. Meneer Haarms is erg in de war, hij denkt dat-ie een belangrijk figuur is geweest bij Ajax."

Kijk, als Suarez niet weg gaat in de winter, Vertonghen en Alderweireld ook blijven, Enoh niet voor een wedstrijd of vijf geschorst wordt, Stekelenburg zijn rechterduim niet breekt, de dames in de keuken hun handen blijven wassen, De Zeeuw niet verliefd wordt op een presentatrice van TMF, de supporters de hoge prijzen blijven betalen om een wedstrijd te bezoeken, Vink niet meer fluit, Emanuelson in zichzelf blijft geloven, Martin en Cock Jol geen ruzie krijgen, vak 410 vrolijk door blijft zingen, Rik van den Boog weer het bedrijfsleven in gaat, Stekelenburg ook zijn linkerduim niet breekt, Aissati blijft groeien, Gregory van der Wiel het niet te laat maakt, David Endt blessurevrij blijft, het dak niet gaat lekken, Pantelic op de juiste plek voor het doel gaat staan, de buschauffeur goed op de weg blijft letten, Bryan Ruiz naar Spanje gaat, de temperatuur blijft stijgen, Gabri de Mexicaanse griep niet krijgt, de mascotte Lucky gewoon positief blijft denken en Babel, Van der Vaart en Huntelaar alledrie in de winterstop naar Amsterdam komen, dan zou Ajax natuurlijk best nog landskampioen kunnen worden dit seizoen. Maar dat is mijn mening.

George Ogararu lacht. Hij heeft wel reden om te lachen. Iets meer dan een jaar geleden zag ik hem rennen op de Keizersgracht met aan zijn hand een klein jongetje. Tijdens de wedstrijd Jong Ajax tegen Jong De Graafschap kwam dat jongetje voor me zitten op de Bobby Haarmstribune. Samen met zijn beeldschone moeder en beeldige zusje.
Het zoontje van Ogararu. Hij is een jaar of vijf schat ik. Wanneer hij zijn vader ziet, begint hij blij naar hem te roepen en te zwaaien.
Het maakt hem nog niet uit of zijn vader in een uitverkochte Arena staat, op het hoofdveld van de Toekomst of een hobbelig veld van een amateurclub. Ogararu hoort zijn zoontje niet, concentreert zich op de wedstrijd. En alles wat hij doet gaat goed. Overal is Ogararu. Iedereen speelt hem aan. Hij is verantwoordelijk voor het eerste doelpunt van Ajax. Zijn zoontje springt op en juicht en slaat zijn wanten tegen elkaar aan. Hij is de grootste fan van zijn vader.
De stadionspeaker roept de naam George Ogararu om. Het zoontje en zijn moeder beginnen onbedaarlijk te lachen. "Zjorsje!," herhalen ze de uitspraak van de stadionspeaker. "Zjorsje!" Het dochtertje kijkt vrolijk naar de lol van haar moeder en broer. Al begrijpt ze de lol niet. In de rust loopt Ogararu naar zijn zoontje toe en lacht. Hij is de beste man van het veld. En zijn zoon heeft het gezien.

Javier Martina heeft zijn trainingspak uitgetrokken, hij wordt gecontroleerd op horloges of armbanden, daarna op zijn schoeisel. Hij knikt. Martina is goedgekeurd. Dan houdt grensrechter een bord omhoog. Nummer 11 staat erop in rood. Nummer 17 staat erop in groen. Martina trappelt. Op het veld gebeurt niets. Martina blaast op zijn handen. Pieter Huistra roept: "Issi!"
Ismaïl Aissati, de speler met rugnummer 11, kijkt naar de zijlijn en houdt even vragend zijn handen omhoog. Dan rent Aissati verder, zijn hoofd naar de grond gericht. Het blijft kort stil aan de zijlijn. "Issi!" roept Huistra dan nogmaals. "Ismaïl!"
Aissati houdt nog een keer vragend zijn armen omhoog. En nog een keer. Al iets minder vragend. "Issi!" klinkt het nu ook uit andere kelen. Martina is opgehouden met trappelen. Aissati blijft op de middenlijn staan. Zijn teamgenoten praten tegen hem, manen hem op te schieten. Maar Aissati schudt zijn hoofd, kijkt helemaal niet meer naar de zijlijn, alleen nog maar naar de grond en verzet zich tegen de duwende jongens van het beloftenelftal. Zeegelaar rent naar hem toe, trekt aan hem. Maar Aissati geeft niet mee. Hij gaat niet over de zijlijn. In plaats daarvan rent hij na nog wat geduw richting het doel van De Graafschap om daarachter door de poort te lopen, direct naar de kleedkamer. Martina kan het veld op.

Marko Pantelic blijft fascineren. Voor sommigen is hij al een cultheld, anderen vinden hem helemaal niets, 'Panteniets' noemen ze hem. Ze ergeren zich aan zijn zelfverzekerdheid, of zelfs arrogantie, aan zijn wanprestaties op het veld. De liefhebbers sturen elkaar het Youtubefilmpje 'Marko Pantelic provoziert alle' door waarin hij buigt voor het publiek dat hem uitfluit. Tot nu toe wordt hij elke keer wat beter, tegen Feyenoord was hij verantwoordelijk voor drie assists, tegen Dinamo Zagreb scoorde hij, en was hij gretig.
Sommige jongens moeten even wennen. Niet alleen aan de club, ook aan het andere leven in een onbekende stad. Of misschien beter gezegd: aan het leven aan de rand van een onbekende stad. Spelers die vanuit het buitenland naar Ajax komen, kopen meestal een appartement in een troosteloze buurt als Buitenveldert of Diemen. Pantelic ook.
Hij woont nog alleen, in afwachting van zijn vrouw en kinderen, die nog geen papieren hebben om in Nederland te wonen. Eerst woonde hij in een hotel, nu in zijn eigen appartement. In een "new neighbourhood of Amsterdam, with high buildings." "You take the road, here to Amsterdam," hij wijst richting raam, "and than the middle road."
Beter kon hij het niet uitleggen. We gokten ergens in de buurt van station RAI.
Alleen in een stad. Zonder familie en vrienden. "Yeah it's hard."
En dan ook nog in zo'n buurt. Wat doet hij in zijn vrije tijd?
"Mostly I sleep."

Omdat ik een vrouw ben en Ajacied wordt mij al jaren gevraagd wie ik de knapste speler van de selectie vind. Een terechte vraag. Echt waar. Ik vind dat je de meeste vrouwelijke voetballiefhebbers geen vraag moet stellen die ingewikkelder is dan deze. Je kunt vrouwen natuurlijk ook vragen wie ze de beste voetballer van hun club vinden. Vaak komen de antwoorden op beide vragen namelijk overeen. Op de middelbare school was de lievelingsajacied van veel van mijn vriendinnen Dani. Toen we gingen studeren: Daniel de Ridder. Om maar even twee voorbeelden te geven. Mijn lievelingsspeler tijdens mijn middelbareschooltijd was Ronald de Boer. En op twee stond Frank de Boer. En ik meende dat. En nog steeds, eerlijk waar, ben ik niet zo met het uiterlijk van voetballers bezig. Voetballers zijn niet mijn doelgroep. Of misschien beter gezegd: ik behoor niet tot de doelgroep van voetballers. Want niet alleen voetballers zijn beperkt houdbaar, een spelersvrouw ben je meestal ook alleen als twintiger. Vaak begin je er al mee op je zestiende. En als de voetballer stopt met spelen, ben je geen spelersvrouw meer maar gewoon vrouw. Net als alle andere  vrouwen. Zo gaat dat. In de ogen van voetballer ben ik als achtentwintigjarige niet eens rijp meer, maar al bijna rot. Maar als ik vorig jaar iemand moest kiezen, als het me dan toch werd gevraagd, en dat gebeurde nog al eens, dan koos ik Thomas Vermaelen. Toen de Wentworth Miller van de eredivisie. 

Hij komt nog even het trainingsveld op met zijn voeten niet helemaal goed in de schoenen. Hij was de man van de doelpunten tegen Dordrecht, maar hij straalt geen trots uit, geen blijdschap. Emanuelson begrijpt dat zoiets als trots in combinatie met de wedstrijd van donderdagavond ongepast is. Hij kijkt even naar de jongens die niet in de basis stonden en op het trainingsveld een wedstrijdje spelen. Dan zijn er alweer journalisten die hem willen spreken. Je weet hoe dat zal gaan. Emanuelson is netjes. Vriendelijk. Hij leidt zijn antwoorden vaak in met de woorden ‘wat ik zeg’. Meestal heeft hij nog niets gezegd over wat daarna volgt, maar dat is niet erg, je gunt hem zijn ‘stopzinnetje’ omdat hij zo aardig is. Aardig in de positieve zin van het woord. Soms verlang je er namelijk wel eens naar dat die ‘aardige mensen’ eens iets vervelends doen, een smerige gewoonte hebben of katten slaan. Omdat hun voortdurende aardigheid zo onverdraaglijk is. Maar de aardigheid van Emanuelson is vooral geruststellend. Ze bestaan, prettig aardige mensen. In een thuiswedstrijd brengt Emanuelson zijn bos bloemen bijna altijd naar een van de gehandicapten. Niet op de manier zoals sommigen dat zouden doen, van: ‘Kijk mij eens, ik breng mijn bloemetje naar de gehandicapten, ziet iemand mij?’ Gewoon op een normale manier. Zonder aanstellerij. En daarna lekker voetballen.

In de dure auto zit een blonde vrouw achter het stuur. Een mooie blonde vrouw. Haar haren hangen los. Een paar mannen stoppen. Ze kijken naar haar in bewondering en wachten tot ze de auto uit de parkeerplek in de parkeergarage heeft gereden.
Een jongeman met een hip kapsel staat achter de auto en geeft haar aanwijzingen. Hij praat niet hard, ze kijkt naar zijn gebaren en begrijpt ze. Al scheelt het weinig of ze rijdt de auto tegen een grote, donkere Mercedes aan.
De jongeman draagt een tasje van Louis Vuitton, vast van de vrouw, een bidon, en een tas. Als ze de auto rijklaar heeft neergezet opent de jongen de achterklep en legt de spullen erin. De vrouw stapt uit de auto en spreekt tegen hem in verhit Spaans. Hij antwoordt zachtjes, een beetje nonchalant.
Dan loopt hij naar de bestuurdersdeur en gaat achter het stuur zitten, de blonde vrouw gaat naast hem zitten op de bijrijdersstoel. Nu mag hij rijden. Luis Suarez.
Net daarvoor nog was hij een van de beste, of misschien wel de beste op het veld bij Ajax.
Hij maakte het eerste doelpunt, gaf de voorzet voor het tweede doelpunt.
Deze jongeman, de topscorer van de eredivisie, laat zijn vrouw de auto voor hem achteruit een parkeerplek uitrijden.

Het stond 's ochtends al op de website van Ajax te lezen: 'Er is een nieuwe aanwinst voor Ajax.' Bij Ajax hebben ze een nieuwe spelersbus en daar zijn ze trots op. De bus werd meteen na de persconferentie van trainer Martin Jol gepresenteerd zodat de journalisten misschien nog wat zouden blijven hangen. De hele selectie was erbij. Ze mochten allemaal even in de bus zitten. Van buiten keken wij naar spelers in een stilstaande bus. En zij keken naar ons.
'Mooi zeg,' zeiden de journalisten lacherig. 'Zes wielen.'
'Hoe vind jij de bus?' vroeg er een aan Riske Betten, de persvoorlichter van het eerste elftal van Ajax, omdat de mannelijke voetbaljournalisten altijd een excuus zoeken om iets tegen haar te zeggen.
'Prachtig, ik vind de bus prachtig,' antwoordde ze met een stem vol ironie. Wat moet je in godsnaam zeggen over een bus? Als je van bussen houdt, is het best een aardig exemplaar hoor. De stoelen zitten erg lekker. Er zijn stopcontacten voor de computers en mobiele telefoons, er is een oventje en een ijskast, er zijn videoschermen, en je kunt ook goed naar buiten kijken. Een prima bus dus. Daar kun je best mee naar Salou en terug, dus zeker ook naar Alkmaar. Aan de twee lange kanten van de bus is het lichaam van een Ajacied te zien over bijna de gehele breedte.
'Jan Vertonghen herkende zichzelf,' zei een journalist.
Dat was knap van Jan Vertonghen.

In de ochtend zijn de hekken van De Toekomst gesloten, ik mag niet eens het terrein op om naar de wc te gaan. Jol kondigde al aan dat hij ook wel eens besloten zou trainen in het begin. Maar het is blijkbaar nog steeds ‘ het begin’, hij traint al maanden besloten in de ochtend, en ’s middags gaan de trainingen vaak niet door.
Van een afstandje kijk ik wel eens naar de rode trainingspakken in de verte, het is soms nauwelijks te zien wie nu eigenlijk wie is. Ajax-watcher, werd ik genoemd, het is letterlijk wat ik doe.
De spelers denken vast dat ik een gestoorde fan ben, een stalker van een van hun ploeggenoten, op mijn fietsje langs het veld of buiten de hekken van het terrein. In mijn eentje een tosti etend in de kantine.
Vorige week fietste ik tegen de wind in terug naar huis. Daley Blind kwam langsrijden in een Mercedes sportwagen, hij remde even af, keek mij spottend aan, en trok toen weer op. Weg reed hij in zijn mooie auto, met leren bekleding, mijn leren zadel was nat van de miezerregen. Bespot door een jongen van bijna tien jaar jonger. Maar hij heeft gelijk, het is gekkenwerk wat ik doe. Maar mooi gekkenwerk. Het is wel Ajax. Het is Van Basten, Bergkamp, Overmars, Rijkaard, Cruijff, Van der Sar, Ronald en Frank de Boer, Kluivert, Litmanen, Van der Vaart, Suarez. Ajax. En ik ben erbij. Zij het van een afstand.

Revalideren als voetballer kent dezelfde eenzaamheid als die van een lange afstandsloper, maar dan zonder de wisselende landschappen. Revalideren doe je vooral binnen, op apparaten, turend naar een muur. Als het wat beter gaat, mag je rondjes rennen om het voetbalveld. Alsmaar dezelfde rondjes totdat je niet meer weet of het maandag of donderdag is. Juli of augustus. The Rolling Stones of The Beatles.
In juli en begin augustus zag ik de Spanjaard Gabri wel eens rennen. Alleen. Op loopschoenen. Rond de velden van de Toekomst. Terwijl zijn teamgenoten ballen overtrapten, lawaai maakten, een partijtje speelden en elkaar dolden, rende hij rondje na rondje om het veld. Hadden zijn teamgenoten vrij, tactiekbespreking of waren ze op voetbalkamp, dan rende Gabri rondjes op het verder uitgestorven gras. Niemand kon vertellen hoe lang zijn achillespeesblessure nog ging duren. Zwaarder dan de weg naar de top van je kunnen is de weg terug.
Maar Gabri is weer op de training van het eerste. Hij oogt fit. Sterk. Hij lacht. Hij heeft nog kleur van zijn maand in Spanje. Supporters zijn speciaal voor hem gekomen. Verwachten dat hij snel weer een basisplaats heeft. Noemen hem een van de beste Ajacieden van de laatste jaren.
Soms zijn mensen pas geliefd als ze er niet meer zijn. Gabri viel pas echt op toen hij niet speelde.

‘ En dan ga je een beetje bij Ajaxtrainingen kijken? ”
“Elke dag? ”
“Wat is daar nou aan? ”
“Weet je waar je eens over moet schrijven? Over de prijs van de kroketten in de Arena. ”
“En doe je het ook met de spelers? ”
“Wat is daar nou aan? ”
“Een meisje dat over voetbal schrijft... ik weet niet. ”
“Nee, ik bedoel, begrijp me niet verkeerd, het is niet dat meisjes niet over voetbal zouden mogen schrijven, ze zouden gewoon helemaal niet moeten schrijven. ”
“En weet je dan ook hoe iedereen heet en zo? ”
“Zou je niet veel liever bij een club willen staan die kans maakt op de titel? ”
“Ja, leuk hè? Ze schrijft bijna dagelijks over Ajax en ze houdt alle negers uit elkaar. ”
“En met Martin Jol, doe je het daarmee? ”
“Als jij zo veel van voetbal weet, vertel mij dan eens wat het lievelingsbroodbeleg was van Prince Polley. ”
“Nou?! Nou?! ”
“Ik schrijf stukjes over de D3 van VV Alblasserdam. Hier is een link. Dan zie je dat er eigenlijk veel parallellen te trekken zijn. Onze Jordy Waterkan, bijvoorbeeld, kan ook niet verdedigen. ”
“Ajax? Oké Een vriendin van mij heeft eens Zlatan, Mido en Andy van der Meijde gepijpt. Maar ikzelf geef niet zo om voetbal. ”

‘ Ruud, je moet je poot erin zetten! ” Het is woensdagmiddag. Joop Leeuwendaal, teammanager van de F1 en zanger van het Ajax-strijdlied, schreeuwt een zevenjarig jongetje toe. De F1 van Ajax speelt tegen Waterwijk, een club uit Almere. Ajax is een stuk sterker. Dat komt vooral ook doordat zij Victor Beker hebben: een voetballer met een brilletje. Dat zie je niet vaak. Er is hoop voor de jongetjes met brillen. Steeds als je hem wilt toeschreeuwen: speel de bal af!, passeert hij weer iemand, en nog één, en nog één. De verdedigers van Waterwijk weten niet hoe ze hem moeten stoppen.
Tot ergernis van hun coach, een grote man die slecht tegen zijn verlies kan. “Een weggever! Een weggever! ” schreeuwt hij kwaad naar zijn pupillen wanneer ze een tegendoelpunt krijgen. De boosheid is niet opbouwend, het is pure boosheid, de aderen in zijn nek zetten op.
Gelukkig komt er ook wat moois van voetbalvereniging Waterwijk. Een stukje verderop traint de E2 van Ajax, met de oud-Waterwijker Ryannique Inge: een klein jochie met zo veel balgevoel en vuur dat zelfs zijn trainer Martin Dorré zijn best doet om hem van de bal te houden. Als de E2-keeper Bob van Uden niet zo scherp was, had Ryannique Inge er zeker een stuk of twintig ingeschoten. Wie zeurt dat in de jeugd van Ajax geen talent rondloopt, moet eens komen kijken op een woensdagmiddag.

De adelaar van Vitesse dood. AZ moet voor het volgende seizoen op zoek naar een nieuwe hoofdsponsor. Louis en Truus van Gaal op elke zender te zien. Gregory van der Wiel gestopt met twitteren. Er was genoeg voetbal om over te praten in de kroeg dit weekend. Al werd er geen eredivisiewedstrijd gespeeld. Op De Toekomst is er weinig van te merken, het is er rustig op de maandagmiddag. De spelers die niet uitkomen voor een nationale ploeg, trainen binnen in het krachthok. Oleguer komt als eerste fris gedoucht uit de kleedkamer, met in zijn hand een simpele zwarte toilettas. Alsof hij over de camping loopt. Hij tikt met zijn andere hand iets in op zijn mobiel. Zou Oleguer ook twitteren? Of is hij daar te verstandig voor? Het is een apart slag mensen dat in de ban is van twitteren. Zou Van Marwijk eigenlijk zelf op de pagina van Van der Wiel hebben gekeken? Was hij een follower? Hoort dat bij modern trainersschap? Of zou Van der Wiel verraden zijn? Was er bij Ajax niemand die na eerdere incidentjes tegen Van der Wiel had gezegd dat hij eerst moest nadenken en dan pas mocht twitteren? Kijkt Jol wel genoeg naar de totale mens Van der Wiel? Van der Wiel had net als Vurnon Anita gewoon lekker moeten twitteren over de computerspelletjes die hij speelt: ' kennen jullie dat ( Als iemand echt nep is met Pro evolution Soccer , maar tog steeds wint hmm Today it is Mitta donald ! ) Hollaa.'

Timothée Atouba. De mooie Afrikaan. Hij blijft mijn aandacht trekken. Voor mij is hij een van de aantrekkelijkste en interessantste spelers van Ajax. Het is natuurlijk een vrij merkwaardig verhaal hoe hij is ontvangen bij Ajax, aangetrokken op voorspraak van Jol als de nieuwe linksback, daarna al na twee wedstrijden verdwenen uit de selectie en de discussies.
Nu staat de donkere man uit Kameroen op maandagavond in de regen op het hoofdveld van De Toekomst. Hij staat in de basis bij Jong Ajax tegen Jong Vitesse/AGOVV. Als linksback, was de bedoeling van trainer Pieter Huistra. Maar Atouba is overal. Soms verdedigt hij rechtsachter een man, hij staat geregeld als enige verdediger in het vijandige strafschopgebied met zijn hand omhoog, en ook rechtsvoor een vrije trap nemen doet Atouba zonder problemen. Als hij even terug is op zijn plek om te verdedigen, doet hij dat op zijn manier. Niet zomaar de bal afpakken en afspelen, maar natuurlijk even de aanvaller van de tegenstanders dollen, een dubbele schaar proberen of een panna. Alsof hij de aanvaller moet passeren in plaats van andersom. Atouba is een verdediger maar hij was duidelijk liever een aanvaller. Maar daarvoor is hij niet gehaald. Waarvoor precies wel is de vraag. Misschien dat hij door de rode kaart van Emanuelson weer een kans als linksback in het eerste krijgt van Jol. En anders kan hij rechtsvoor vast ook wel wat betekenen.

In kleine groepjes lopen ze de kleedkamers van De Toekomst uit. En slaan dan meteen rechtsaf. Steeds als ze voeten neerzetten, tikken de noppen onder hun schoenen op de stoeptegels. Een van hen heeft zwarte krullen, een ander draagt een net ballen, een volgende gel in het haar. Ze praten en lachen, worden af en toe gemaand om door te lopen, duwen elkaar, of porren in een zij. Het zijn jongens nog, al worden sommigen al mannen.

Door de poort lopen ze het sportcomplex af, de straat uit, gaan dan rechtsaf het grote parkeerterrein over, waarop bij evenementen in de Arena jonge studenten in gele hesjes mensen naar een parkeerplek wijzen. Nu is het terrein helemaal leeg, op de jonge Ajacieden na, die elkaar volgen richting Arena.
Het grijs van de stenen op het parkeerterrein gaat bijna over in de lucht, de stalen Arena op de achtergrond heeft in dit weer veel weg van een fabrieksgebouw. De frisse roodwitten lopen verder de brug over zoals bij thuiswedstrijden het publiek, de wind waait er tegen hun broeken, dan het pad over naar de hekken van het trainingsveld naast de Arena. Iemand strooit daar de ballen uit. Een ander zet de pionnen neer. Dan gaan ze rennen, warmlopen op het veld naast de Arena. Hun trainingsveld, nu de jongens van het eerste twee velden in beslag hebben genomen omdat het zo ongezellig was bij de Arena. En zo koud in het stukje tussen de kleedkamers en het veld.

De ramadan is dit weekeinde begonnen. Ook voor Ismaïl Aissati. Hij doet eraan mee. “Ja, helemaal, ” zegt hij. Dat betekent dus: niet eten tussen zonsopgang en zonsondergang, en, nog belangrijker voor een sporter: niet drinken.
Het weekeinde begon warm, gelukkig voor de moslims in Nederland is het nu wat koeler aan het worden. Voorlopig. Weeronline voorspelt nog wat warme dagen de komende tijd.
Op de vraag of het niet zwaar is voor een topsporter haalt hij even zijn schouders op en zegt met zijn zachte stem: “Het valt wel mee. Soms na een training is het wel erg zwaar. ”
Hij is de enige van het team die echt aan de ramadan doet. “Mickey doet soms ook mee. ” Sulejmani is ook moslim. Een verschil in discipline, ‘ soms’ meedoen aan de ramadan.
Tijdens de wedstrijd tegen Sparta spoelde Aissati in de wedstrijd en na zijn wissel zijn mond met wat water, maar spuwde het meteen weer uit.
Martin Jol beloofde op de persconferentie van vrijdag op te letten of ‘ Aissati niet wit zou uitslaan’. Hij zei het een beetje lacherig maar na de wedstrijd tegen Sparta ging Aissati meteen naar huis. De eerste week is het zwaarst.
Vanavond mag Aissati van Jol thuisblijven. Bij zijn familie. En zoetigheid eten tot de gaatjes in zijn tanden slaan.

David Endt heeft een nieuw bankje voor op zijn werkkamer op de Toekomst. Een tweedehands nieuw bankje, uit eigen zak betaald, want hij wil Ajax niet op kosten jagen. Hij vond het bankje op Marktplaats en haalde het vervolgens op bij een vrouw in Oud-West. Haar verkering was uit, haar hond dood. Het bankje moest de deur uit.
Endt betaalde er vijftig euro voor en een quiche. Hij is er heel content mee. Het fleurt de kamer ook wel een beetje op. Voordat Ajax 1 en iedereen daaromheen zijn intrek op de Toekomst namen, was dit kantoor de ruimte van de stadionspeaker. Er staan nog steeds kasten met veel draadjes en knopjes waar je niet aan durft te zitten. Het is nog niet helemaal hoe het moet zijn in het nieuwe kantoor, met die kasten vol draden, maar de gordijnen hangen en het bankje staat.
Het bankje is rood en past precies tussen het bureau van Endt en de deur. Het moet een plek worden waar spelers straks kunnen zitten. Een beetje kletsen over hun toekomst, de laatste wedstrijd, de opvoeding van de kinderen, het voordeel van een dubbele uitlaat, de billen van de kantinejuffrouw, Yolanthe & Wesley.
Endt heeft de vrouw van het bankje beloofd een foto te maken als Suarez erop zit en haar dan een afdruk te sturen. Suarez op dit bankje. Door die mogelijkheid alleen al is het bankje nu al honderdvijftig euro waard.